Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij

Odeszli od nas

Wanda Warska „Muza artystów, poetka, wokalistka […] Zawsze zaskakująca, nieodgadniona, w głową w chmurach. Złotowłosa, liryczna, zakochana w poezji i w życiu” – tak pisali o niej koledzy-muzycy, zapraszając wszystkich miłośników twórczości Wandy Warskiej na poświęcony jej koncert. Był to, niestety, koncert charytatywny, mający wesprzeć chorą artystkę w leczeniu po przebytym udarze. Poznanianka z urodzenia, studiowała filozofię, ale bardziej pociągnął ją śpiew – rozpoczynała w 1954 roku jako wokalistka krakowskiego zespołu MM176, z którym współpracował jej późniejszy mąż i partner, Andrzej Kurylewicz. Występowała na Światowym Festiwalu Młodzieży w Warszawie (1955), I Międzynarodowym Festiwalu Jazzowym w Sopocie (1956), brała udział w koncertach Hot Clubu Melomani „Dudusia” Matuszkiewicza i Jazz Believers „Ptaszyna” Wróblewskiego. Regularnie występowała na Jazz Jamboree, uważana była za jedną z największych gwiazd polskiej wokalistyki jazzowej. Z Krakowa, gdzie prowadziła autorski mini-teatr w Piwnicy pod Baranami, pisząc muzykę i teksty do jego programów, przeniosła się w 1963 roku wraz z mężem do Warszawy; dwa lata później otworzyli tu słynną Piwnicę Artystyczną, bardziej znaną jako Piwnica Wandy Warskiej. Było to miejsce, do którego ściągali artyści i słuchacze, krytycy i miłośnicy dobrej muzyki, plastycy i poeci. O atmosferze tam panującej, śpiewanych piosenkach, improwizowanych wykonaniach, nieoczekiwanych gościach krążyły legendy. Ciepły, głęboki głos Warskiej z charakterystycznym vibrato zapadał w pamięć, podobnie jak intrygujące wykonania utworów i poetyckie teksty, po które sięgała – Słowackiego, Norwida, Leśmiana, Tuwima, Osieckiej, Gałczyńskiego… Już kocham cię tyle lat, Kołysanka, W Weronie, Romanca Cherubina – te utwory znał kiedyś każdy. Nagrywała płyty – najbardziej bodaj znaną był album Muzyka teatralna i telewizyjna z 1971, przygotowany z Andrzejem Kurylewiczem i Czesławem Niemenem; komponowała muzykę filmową (m.in. do Jeziora osobliwości Jana Batorego i serialu Karino tegoż reżysera), słynne były jej wokalizy do filmów takich jak Pociąg Jerzego Kawalerowicza, Pingwin Jerzego Stefana Stawińskiego czy Cyrograf dojrzałości Jana Łomnickiego. Współpracowała również z Teatrem Telewizji, zagranicznymi producentami filmowymi, koncertowała w Europie i Ameryce Łacińskiej. Była również autorką wierszy oraz malarką (ponad 20 wystaw indywidualnych). Jej muzyczny dorobek przedstawiony został na 10-płytowym albumie Wanda Warska – piosenki z Piwnicy (2004). Członkini Stowarzyszenia Autorów ZAiKS od 1969 roku, w 2018 otrzymała Nagrodę 100-lecia ZAiKS-u. Inne jej wyróżnienia to m.in. Krzyż Kawalerski i Krzyż Oficerski Orderu Polonia Restituta, Krzyż Zasługi niemieckiego Orderu Zasługi, Złoty Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz przyznany jej 12 marca 2019 Złoty Fryderyk za całokształt twórczości. Wanda Warska zmarła 6 lipca br. w podwarszawskich Laskach. Miała 87 lat. [wdsk]
Ryszard Bugajski 7 czerwca w wieku 76 lat zmarł Ryszard Bugajski. Reżyser, scenarzysta, prozaik, tłumacz. Był twórcą, którego fascynowały niewyraźne granice między dobrem a złem. W swoich filmach portretował ludzi wmontowanych w tryby życia, obserwował przemiany społeczno-obyczajowe i zwyrodnienia systemu. Śledził mechanizmy prowadzące do nadużycia władzy, ale też szukał momentów, w których godność i wierność wyznawanym wartościom stają się tak ważne, że można za nie zapłacić najwyższą cenę. Po maturze studiował filozofię. Do czasu, gdy obejrzał „Osiem i pół" Felliniego. Po projekcji tego filmu wiedział, że chce zostać reżyserem. W 1973 roku ukończył studia na Wydziale Reżyserii łódzkiej "filmówki". Od 1976 roku należał do kierowanego przez Andrzeja Wajdę zespołu filmowego X. W 1981 roku zrealizował „Przesłuchanie”, film-legendę, którego wymowa, niezgodna z linią polityczną władz polskich po wprowadzeniu stanu wojennego, stała się bezpośrednią przyczyną rozwiązania zespołu X. „Przesłuchanie”, w którym wybitne role stworzyli Krystyna Janda i Adam Ferency, na swoją premierę musiało czekać siedem lat. Film stał się wydarzeniem Międzynarodowego Festiwalu w Cannes w 1990 roku. Jest twórcą takich filmów jak „Generał Nil”, „Układ zamknięty”, „Zaćma”. Zrealizował również filmy dokumentalne np. „Urban tak i nie”, spektakle telewizyjne np. „Okruchy czułości”, „Śmierć rotmistrza Pileckiego i seriale „Samo życie”. Reżyser był laureatem wielu nagród i wyróżnień. W 2008 roku został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za „wybitne zasługi w działalności na rzecz przemian demokratycznych w Polsce”, a także za „osiągnięcia w podejmowanej z pożytkiem dla kraju pracy zawodowej i społecznej”. W tym samym roku otrzymał Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
ZAiKS Teatr
test
test