Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij
Twórcy o ZAiKSie

Odeszli od nas

Jerzy Kowalczyk Historyk sztuki, publicysta Jerzy Kowalczyk zmarł 4 października br. Od 1968 roku był członkiem Sekcji I – Autorów Dzieł Naukowych naszego Stowarzyszenia. Urodzony w 1930 roku w Goraju k. Zamościa, z tym renesansowym miastem związał całą swoją karierę naukową. Po trzyletnich studiach w Sekcji Historii Sztuki KUL przeniósł się na Uniwersytet Warszawski, gdzie w 1955 roku uzyskał tytuł magistra i rozpoczął pracę w Instytucie Historii Sztuki UW, skąd pod koniec lat 70. przeszedł do Instytutu Sztuki PAN, gdzie do roku 1997 kierował Pracownią Historii i Teorii Sztuki Nowożytnej. Profesor zwyczajny nauk humanistycznych, był redaktorem naczelnym „Biuletynu historii sztuki”, autorem ponad 400 publikacji naukowych i popularno-naukowych zamieszczanych w branżowych pismach w kraju i zagranicą. Jego praca doktorska poświęcona kolegiacie w Zamościu (wydana jako samodzielna pozycja książkowa w 1968), stanowiła początek jego ścisłych związków z historią i architekturą Zamościa, renowacją i odbudową miasta, także z dziejami rodu Zamoyskich i Ordynacji Zamoyskiej. Jak sam przyznawał, materiały poświęcone tej tematyce stanowiły co najmniej jedną czwartą jego naukowego dorobku. „Fenomen Zamościa polega na tym, że [jego twórca] Jan Zamoyski zrealizował ideał miasta renesansowego. […] Dziwna sprawa, że Włosi mieli znakomitą teorię urbanistyki, ale nie zrealizowali żadnego miasta równego Zamościowi”, mówił prof. Kowalczyk w rozmowie z dziennikarką Teresą Madej. Miarą jego dokonań jest poświęcony mu tom studiów z historii sztuki i kultury nowożytnej Między Padwą a Zamościem (IH PAN, Warszawa 1993). W zamojskiej Alei Sław został w 2013 roku uhonorowany – jako pierwszy naukowiec – tablicą pamiątkową. [wdsk]
Zbigniew Bela Prozaik, historyk nauki, Zbigniew Bela zmarł 6 września br. w Krakowie. Od 1988 roku był członkiem Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich oraz, od 2001, Sekcji I – Autorów Dzieł Naukowych naszego Stowarzyszenia. Pochodził z Przemyśla, gdzie urodził się w 1949 roku. Tam skończył liceum ogólnokształcące, potem przez dwa lata studiował geografię w Lublinie, by przenieść się do Krakowa, na polonistykę na UJ. Studia skończył w 1975, rok później rozpoczął pracę w redakcji polskiej prozy współczesnej Wydawnictwa Literackiego. Debiutował jako pisarz w 1977 roku na łamach miesięcznika literackiego „Twórczość”. Publikował utwory w czasopismach o zasięgu krajowym, m.in. w „Odrze” i „Kulturze”. Wydał powieść Kapitulacja (1983) oraz trzy tomy opowiadań: Przygotowania do występu (1979), Jeden obrót słońca (1984, nagroda im St. Wyspiańskiego) oraz Nić Ariadny (1988). Był autorem wyboru i opracowania tomu Wiesław Dymny – „Słońce wschodzi raz na dzień” i inne utwory (1981). W latach 90. jego twórczość nabrała charakteru naukowego – zaczął interesować się historią medycyny i farmacji, publikując rozprawy na ten temat w prasie fachowej. Zwieńczeniem tej pasji była publikacja Aleksego Pedemontana tajemnice (1999), stanowiąca opracowanie (wraz z monografią) XVI-wiecznego receptariusza włoskiego alchemika i zakonnika, pełnego przepisów i recept na leki, kosmetyki i substancje medyczne. Za książkę tę otrzymał w 2000 roku indywidualną nagrodę ministra Edukacji Narodowej. Zbigniew Bela był również nauczycielem akademickim, profesorem, wykładowcą Wydziału Farmaceutycznego UJ oraz dyrektorem Muzeum Farmacji, stanowiącego część wydziału. [wdsk]
ZAiKS Teatr
test
test