Ta strona używa plików cookies. Pozostając na niej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Dowiedz się więcej.

[X] Zamknij
Twórcy o ZAiKSie

Odeszli od nas

Andrzej Bieniasz Kompozytor, muzyk, tekściarz, gitarzysta – Andrzej Bieniasz zmarł 20 stycznia 2021. Był członkiem sekcji B naszego Stowarzyszenia od 2003 roku. Miał 66 lat. Grupy, które współtworzył, miały niebanalne nazwy: Düpą i Püdelsi. Prostą na pozór acz wyrazistą nazwę pierwszego zespołu tak określił jego współzałożyciel, wokalista Piotr Marek: „[Düpą to] człon wyrazowy pochodzenia antropomorficznego wyrażony rzeczownikiem rodzaju żeńskiego pierwszej deklinacji”. Po śmierci Marka w 1985 zespół przestał istnieć, ale jego członkowie powołali do życia Püdelsów – pomysł Franza Dreadhuntera (Dariusza Adamczyka) i właśnie Andrzeja „Pudla” Bieniasza. Grupa miała zamiar kontynuować dokonania Düpą, stąd obecność jej muzyków w składzie Püdelsów. Nowym solistą został Maciej Maleńczuk, „wyłowiony” przez Bieniasza na krakowskim rynku. Po nagrodzie na festiwalu w Jarocinie w 1986 zespół nagrał pierwszą płytę, Bela Pupa, na której Püdelsom towarzyszyła Kora. Wkrótce potem Bieniasz opuścił grupę i zamieszkał w Krynicy… Zespół reaktywował działalność w 1995, przy okazji kręcenia filmu upamiętniającego Piotra Marka. Dwie kolejne płyty Püdelsów, Viribus unitis oraz Narodziny Zbigniewa, zawierały jeszcze teksty i muzykę Marka; odeszli od niego na płycie Psychopop (1999), która odniosła komercyjny sukces. Bieniasz pojawił się w międzyczasie na płycie Maleńczuka Homo twist. Püdelsi znów ogłosili koniec, ale Bieniasz wraz z Dreadhunterem przymierzali się do nowego albumu – ich Wolność słowa (2003) osiągnęła status złotej płyty. W zmieniających się składach zespół nagrał jeszcze kilka płyt; w 2013 Bieniasz zebrał wszystkich byłych wokalistów grupy – Kora, Goldberg, Foryś, Miecznikowski, Maleńczuk, sam Bieniasz, a także Dziun (Magdalena Ciećka) i Litwińczuk – by nagrać Rege kocią muzykę – The best of Püdelsi. Utwory Bieniasza pojawiły się w kilku filmach (m.in. Sezon na leszcza i Zakręcone), sam zagrał w obyczajowym obrazie Śmierć Johna L. Tomasza Zygadły (1988). Był członkiem Akademii Fonograficznej ZPAV.
Jan Stachowski Bohemista, tłumacz, dyplomata, Jan Stachowski zmarł 24 grudnia 2020. Był członkiem Sekcji F – Autorów Dzieł Literackich naszego Stowarzyszenia. W 2017 został laureatem Nagrody ZAiKS-u za wybitne osiągnięcia w dziedzinie przekładu literackiego. Urodzony w 1951, ukończył bohemistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim, ale, jak mówili znający go przyjaciele, swą doskonałą znajomość języka czeskiego zawdzięczał nie tylko studiom akademickim, ale i praktycznym, podczas podróży, rozmów na ulicy czy pogwarek w gospodach. Pracował jako tłumacz przysięgły, był również wykładowcą na Wydziale Slawistyki Uniwersytetu Śląskiego oraz redaktorem katowickiego Wydawnictwa Śląsk, zasłużonego serią „Biblioteki pisarzy czeskich i słowackich”. Internowany w roku 1981, po 1989 trafił do Ambasady RP w Pradze. Nie przestawał tłumaczyć – jego dorobek obejmuje utwory takich autorów jak Ivan Klíma, Jan Pelc, Arnošt Lustig, Ota Filip, Emil Hakl, Jiří Kratochvil, Michal Viewegh, Petra Procházková, Patrik Ouřale przede wszystkim Josefa Škvoreckiego i Bohumila Hrabala. Przekłady tego ostatniego ukazywały się w Polsce w tzw. drugim obiegu, nim trafiły do szerokiego kręgu czytelników. Był nominowany w 2009 do Nagrody Angelusa, w 2019 otrzymał przyznawaną w Czechach nagrodę im. Jiříego Theinera, dysydenta, tłumacza i edytora, wręczaną za zasługi na polu promocji literatury czeskiej za granicą. Od wielu lat przyjeżdżał do Cieszyna, by wziąć udział w festiwalu „Kino na granicy”, spotkaniu sąsiadów, podczas którego omawiano filmy i literaturę, przysłuchując się cyklicznym „Pojedynkom tłumaczy”.
ZAiKS Teatr
test
test