Łączy nas pasja

Niedzielny poranek. Taksówka zatrzymuje się na żoliborskim parkingu. Jest ósma rano, słońce przebija się przez gałęzie drzew, a ja – z telefonem w dłoni i głową pełną pytań – wysiadam z auta. Kogo poznam? Jak przebiegnie nasza wspólna podróż? Czy czeka nas pięć godzin niezręcznej ciszy?

Kim są inni uczestnicy ósmej edycji TekstMisji – to już w iem, ale tylko pobieżnie, z Instagrama. Tak naprawdę nie znam nikogo. Myślę tylko o tym, że na koloniach byłam ostatni raz w gimnazjum i zupełnie nie pamiętam, jakie to uczucie.

Na parkingu widzę trzy osoby, dwie gitary i auto z bagażnikiem zapakowanym po brzegi. Podchodzę, macham na powitanie. Uśmiechy, imiona, kilka słów – czuję się spokojniejsza. Dojeżdżamy na miejsce. Między nami iskrzy – w tym dobrym sensie. Wspólny język? Znaleźliśmy go niemal od razu: muzyka. Gardła zmęczone, bo śpiewaliśmy przez pół Polski. Polskie klasyki, zagraniczne hity, nasze własne piosenki. Zaczynamy się dzielić inspiracjami, a różnorodność okazuje się atutem.

Jesteśmy różni – wiekowo, zawodowo, światopoglądowo. Niektórzy są zawodowo związani z muzyką, inni przyszli z zupełnie innych światów. Ale jedno nas łączy: tworzenie. To wystarczy, żeby poczuć się częścią grupy. Już pierwszego dnia, przy obiedzie w zakopiańskim Domu Pracy Twórczej Halama, czuję, że jesteśmy sobie bliscy.

Wieczorem, mimo zmęczenia podróżą, śpiewamy razem przy pianinie. Potem wkradamy się po cichu do pokoi, żeby nie obudzić współlokatorów.

Rano willa wstaje do życia. Śniadanie, gwar, lekkie napięcie. Za chwilę zaczniemy pierwsze warsztaty. Dla mnie to debiut – pierwsze takie zajęcia w ogóle. Pośpiesznie mijamy się na korytarzach, wymieniając tylko:

„Kto z kim?”. Każdy idzie do innego mentora: Magdy Wójcik, Wojciecha Byrskiego, Przemysława Myszora czy Ryszarda Kuncego. Do tego wykłady Adama Nowaka. Nazwiska mówią same za siebie i teraz dopiero zaczynam się stresować – co, jeśli nie dam rady?

Na szczęście atmosfera jest serdeczna. Warsztaty przebiegają w skupieniu, ale bez spięcia. Żarty i śmiech rozładowują atmosferę. Pracujemy nad pierwszym tekstem – słuchamy „rybki”, czyli szkicu melodii, zapisujemy pomysły, analizujemy. Nie ma miejsca na wstyd. Każdy pisze inaczej. Różne emocje, różne style. I właśnie dzięki temu uczymy się od siebie nawzajem. Otwieramy głowy. Współpracujemy. Nigdy nie patrzyłam na pisanie piosenek jak na pracę zespołową – a tu nagle wersy zaczynają się mieszać, cudze pomysły ożywiają moje teksty. Mentorzy pomagają technicznie – tekst ma brzmieć, ale też być poprawny i możliwy do zaśpiewania.

Po obiedzie wracamy do pisania. Po kolacji czeka nas wspólne odśpiewanie tekstów. Wieczorna sesja to nowe grupy i prowadzący – inna energia, intensywniej, w innym rytmie. Zmiana melodii to tylko część nowego układu – najwięcej zmieniają ludzie. Dynamika, emocje – czasem iskrzy. Ale właśnie z tych emocji rodzi się coś wartościowego. Tekst, z którego jesteśmy dumni.

Potrzebuję chwili ciszy. Wychodzę na spacer. Słońce zachodzi. Nad Halamą królują szczyty Tatr, granatowe chmury suną po niebie, pachnie świeżością.

Wieczorem zbieramy się w salonie na Wieczór Polskiej Piosenki prowadzony przez Wojtka Byrskiego. Każda grupa prezentuje swój tekst przy akompaniamencie Jacka Królika, kierownika muzycznego. Melodia ta sama, ale teksty – zupełnie inne. Jedne bawią, inne wzruszają. Brzmimy razem. I brzmi to pięknie. Z tej samej kompozycji powstają piosenki, które opowiadają różne historie. Nikt nie ocenia. Nie ma punktów. Najbardziej cieszy to, że choć uczymy się od mistrzów, oni traktują nas jak partnerów.

Wciąż nam mało śpiewania, więc zostajemy w salonie. Gitary wędrują z pokoju do pokoju, ktoś rozmawia, ktoś śpiewa. To dopiero pierwszy dzień, a ja już czuję, że wydarzyło się coś ważnego. Kolejne dni mijają intensywnie – praca nad tekstami, konsultacje z mentorami, rozmowy, wspólne słuchanie i pisanie. W przerwach dzielimy się swoją twórczością, historiami, pomysłami. Ostatnie śniadanie pełne jest śmiechu, wzruszeń i umawiania się na wspólne działania – mimo że niektórzy mieszkają kilkaset kilometrów stąd.

W drodze powrotnej orientuję się, że coś się we mnie zmieniło. Nauczyłam się więcej, niż sądziłam – nie tylko o pisaniu piosenek. Przede wszystkim – poznałam ludzi, z którymi łączy mnie pasja. I już nie czuję się sama.