Izabella Cywińska

8.01.2024
Izabella Cywińska
Izabella Cywińska

Była pierwszą ministrą kultury i sztuki niepodległej Rzeczypospolitej, powołana na to stanowisko przez premiera Tadeusza Mazowieckiego we wrześniu 1989 roku. Do naszego Stowarzyszenia przystąpiła w 2013 roku. Zmarła w wieku 88 lat.

Reżyserka teatralna i filmowa, krytyczka, pedagożka. Jej debiutem reżyserskim był Dozorca Harolda Pintera w teatrze w Białymstoku w 1965 – rok później odebrała dyplom Wydziału Reżyserii PWST w Warszawie. Po teatrach w Nowej Hucie, Warszawie i Poznaniu objęła dyrekcję Teatru im. Bogusławskiego w Kaliszu, przyciągając młodych twórców i wykonawców, tworząc teatr aktorski. Przechodząc do Poznania w 1973, została dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Nowego – przez 16 lat budowała scenę, która uznana została za jedną z najlepszych i najbardziej otwartych w kraju. Jak pisała Bożena Frankowska, „W Poznaniu teatr jej stał się bardziej dojrzały aktorsko, głębszy myślowo, uspokojony plastycznie”. Lata 80. i 90. znaczą intensywną współpracę z Teatrem Telewizji, zakończoną w 2002 roku adaptacją opowiadań Hrabala Bar świat. Wśród spektakli w jej reżyserii w teatrach warszawskich krytycy szczególnie wyróżniali Boga mordu Yasminy Rezy (Ateneum, 2010) i …coś jeszcze musiało być Hanny Krall (Teatr Żydowski, 2015). Jej dorobek obejmuje również filmy: dwie serie Bożej podszewki, a także fabuły Kochankowie z Marony według opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza i Cud purymowy. O sobie samej wspaniale opowiedziała w autobiograficznym tomie Dziewczyna z kamienia (2015).

Laureatka wielu nagród i wyróżnień, w tym Złotego Medalu „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Oficerskim Orderu „Za zasługi dla Litwy”.

#pożegnania